Polityka S – stabilizacja makroekonomiczna - . Nierównowaga wymagała stabilizacji makroekonomicznej. Jako narzędzie zastosowano politykę S polegająca na zmniejszeniu deficytu budżetowego, ostrej kontroli podaży pieniądza, przejścia do dodatnich realnych stóp procentowych. Autorzy reformy uważali, iż nierównowaga w procesie ustalania płac wynikająca z dominacji sektora publicznego wymaga kontroli. Kolejna nominalną jak to określa profesor Balcerowicz kotwicą stabilizacji był stały kurs walutowy. Określenie jego poziomu było jedną z trudniejszych decyzji. Nie pojmujesz tego? Może to Ci pomoże: Ekonomia korepetycje. Wracając do tematu: Polityka L –liberalizacja mikroekonomiczna - Brak równowagi znajdował swoje odbicie nie tylko w inflacji, ale także w niedoborach rynkowych. Owe braki były spowodowane nie tylko problemami natury makroekonomicznej, lecz także mikroekonomicznymi deformacjami oraz brakiem elastyczności cen. W celu naprawienia tego problemu zastosowano politykę L- mikroekonomicznej liberalizacji. Polegała ona na rozszerzeniu zakresu wolności gospodarczej poprzez wyeliminowanie powszechnej i szczegółowej interwencji państwa i na zwiększeniu w ten sposób elastyczności podaży i cen. Polityka I – instytucjonalna przebudowa - Drugi z głównych problemów Polski, czyli wadliwy system gospodarczy wymagał polityki zmian instytucjonalnych. Składała się ona z dwóch części: polityki L oraz polityki I. Polityka I obejmowała przekształcenie wielu organizacji i całych podsystemów organizacyjnych. w tym przypadku polityka Liberalizacji mikroekonomicznej oparta była o likwidacje pozostałych ograniczeń prywatnej działalności gospodarczej, usunięcia pozostałości centralnego rozdzielnictwa nakładów, likwidacje większości ograniczeń ilościowych w imporcie i eksporcie wprowadzenie jednolitego kursu walutowego i wewnętrznej wymienialności złotego. Polityka I realizowana była poprzez prywatyzacje większości sektora państwowego, złamanie monopoli na rynku wewnętrznym i wprowadzenie rygorystycznego ustawodawstwa antymonopolowego, wzmocnienie instytucjonalnej niezależności banku centralnego, reformę sektora finansowego, ubezpieczeń, systemu podatkowego, stworzenie samorządu terytorialnego i utworzenie sieci zabezpieczenia społecznego. Działania tych trzech polityk, zostały uznane jak narzędzie, które rozwiązuje też problem deformacji struktury i zadłużenia zagranicznego. Przyszłe rozmiary długu zagranicznego i zdolność do jego obsługi zależały od dynamiki rozwoju Polski. Jednak właśnie ogromny dług zagraniczny i dramatyczny stan gospodarki powodował, iż rozwój gospodarczy nie był możliwy bez radykalnej redukcji zadłużenia. Umożliwienie tej redukcji (przez kraje zachodnie 2/3 zadłużenia wobec nich). Wymagało przyjęcia przez Polskę całościowego i radykalnego programu gospodarczego. Jako tempo oraz czas realizacji reform wybrano radykalny wariant stabilizacji.